Aan de voeten van Jezus
Een persoonlijke ervaring met stilteweekenden
Gebogen tegen de gure wind in loopt een sportieve dertiger zo hard als hij kan door een prachtig Belgisch bos net over de Nederlandse grens. Roeland Stellingwerff is op weg naar de Vesper, de avonddienst in het klooster, waar hij deelneemt aan een Navigator stilteweekend voor mannen. Stilte en rust, wat snakt hij daarnaar. Want als er iets is dat ontbreekt, dan is dat wel stilte en rust nu zijn leven door huwelijksproblemen op de kop staat. Al gauw beseft hij dat het hem niet meer zal lukken om op tijd te komen en rustig wandelt hij verder, het zweet van zijn voorhoofd afvegend. Hij grinnikt om zichzelf en bedenkt dat God ook wel om hem zal glimlachen. Onverwachts welt diep van binnen een hartenkreet op en roept hij uit: 'God, U houdt toch wel van mij?' Tranen schieten in zijn ogen. Twijfel en pijn, verborgen in zijn hart, komen aan de oppervlakte. In het uitroepen naar God ervaart hij dat God antwoordt: 'Roeland, Ik hou van jou voor altijd!' De wind blaast nog even guur, maar nu vervult een diepe vrede zijn hart. Hij slaakt een zucht van verlichting, er is een last van zijn schouders gevallen.
Roeland is al lang christen, maar dit moment is een keerpunt in zijn leven. Het is voor het eerst dat hij God zo duidelijk heeft horen spreken en hij Gods liefde voor hem zo persoonlijk ervaart.
Na het stilteweekend blijkt deze ontmoeting met God en het ervaren van zijn liefde een anker te zijn voor de stormachtige periode die voor hem ligt. Zijn huwelijk loopt alsnog op de klippen. De scheiding doet hem veel pijn en zorgt voor veel verdriet en eenzaamheid. Dwars door alles heen biedt de zekerheid van Gods liefde Roeland de houvast die hij zo hard nodig heeft.
Inmiddels is het alweer zeven jaar later, anno 2006, als Roeland zich opnieuw aanmeldt voor het Navigator stilteweekend. Hij heeft er veel zin in en gaat er ontspannen naar toe.
Sprak God het eerste weekend direct tot zijn hart, nu raakt het thema dat door middel van een boek, een gesprek en de bijbelstudie van Ed Haagsman 'gedreven of geroepen' wordt uitgewerkt, hem diep. Ed schetst het beeld van een schaatser, n.a.v. 2 Timoteus 1:7, waarin staat dat God ons een Geest van kracht, liefde en bezonnenheid (zelfbeheersing) heeft gegeven. Dit beeld spreekt Roeland, die net terug is van een 200 km lange schaatstocht in Oostenrijk, wel aan. 'Voor zo'n schaatstocht heb je kracht nodig, passie voor schaatsen en de discipline vooraf om te trainen. Zonder training kom je er niet, maar het gevaar ligt in doorslaan en jezelf overtrainen als je gedreven bent zoals ik.'
'Ik besef nu dat gedrevenheid net zo goed een valkuil is op geestelijk vlak. Je kunt zo doorslaan in het 'trainen', zo bezig zijn, dat je vergeet om eerst eens rustig naar God te luisteren zoals Maria aan de voeten van Jezus, en te weten wat zijn wil is.'
'Kortom, zo'n stilteweekend als dit helpt mij om tot rust te komen en te luisteren naar God. Ook het leven van de monniken hier in het klooster daagt mij uit; zij hebben geleerd om stil voor God te zijn terwijl ze ondertussen hun taken doen. Ik ben weer gaan beseffen hoe rijk en avontuurlijk het is om naar God te luisteren. Hij kent mijn hart als geen ander. Als ik tijd neem om te luisteren, spreekt Hij mij liefdevol aan op iets persoonlijks of op anderen gericht. Zo kwam ik op het idee om mijn projectmedewerkers die de laatste tijd veel overuren hebben gemaakt, te trakteren op trappistenbier. 's Maandags op het werk viel dit gebaar bij iedereen in goede aarde. Sommigen waren nieuwsgierig wat zo'n stilteweekend eigenlijk inhoudt. Enthousiast vertelde ik hoe goed het is om tot rust te komen, God te zoeken en naar Hem te luisteren!'
Interview liesbeth van Luipen
